۴۰۰ قدم لاله عشق به نیت مادران ایران‌زمین

به گزارش خبرنگار خبرگزاری فارس، وارد خیابان زرافشان شمالی که می‌شوی، باغچه‌های رنگارنگ غرق لاله خط نگاهت را می‌دزدند، تا به خودت بیایی لابه‌لای لاله‌ها محو تماشایی.

نگاهم را جمع‌ می‌کنم، از باغچه اول شرع می‌کنم و قدم‌هایم را می‌شمارم و با خود می‌اندیشم کاش می‌شد خیر محیط زیستی که جان بخش این لاله‌هاست را دید، چند قدم جلوتر از باغچه اول از تجمع مردم در اطرافش پیدایش می‌کنم، کنار لاله‌هایش ایستاده و با مردم عکس می‌گیرد، به بچه‌ها گل می‌بخشد و مادران را تکریم می‌کند، مردم رهایش نمی‌کنند، مدتی معطل می‌شوم تا بتوانم گفت‌وگویی مختصر داشته باشیم. گوشه‌ای لابه‌لای اتومبیل‌هایی که در کوچه‌ای مشرف، چند قدم دورتر از لاله‌ها می‌ایستیم تا گفت‌وگویی هرچند مختصر داشته باشیم.

هومن اردبیلی متولد دی ماه ۵۷ است.خودش هم می‌گوید شاید بین گل و پزشکی ارتباط چندانی نباشد اما از دوره دانشجویی کار شرکتم را آغاز کرده‌ام و علاقه زیادی به گل‌ها دارم.

از آغاز طرح گل کاری می‌پرسم، می‌گوید: این طرح از ۵ سال پیش که مادرم به رحمت خدا رفتند به ذهنم رسید، فکر کردم که برای مادرم یک وقفی انجام دهم، فکرهای مختلفی هم به ذهنم آمد از جمله اینکه غذا درست کنم در اعیاد و مراسم مختلف یا بیایم به افراد نیازمند کمک کنم که البته این کارها را هم تا حدودی داریم انجام می‌دهیم.

اما در نهایت به این فکر افتادم که کاری انجام دهم که هم شهروندها خوشحال بشوند و هم شهر قشنگ شود و هم اینکه به یاد مادرم که گل و گیاه دوست داشتند، گل بکارم.

از ۶ هزار لاله در ۱۰ متر در سال ۹۱ شروع کردم، آن سال فقط اهالی محل لاله‌ها را دیدند و سال بعد ۱۰ هزار تا لاله کاشتم و بعد تعداد را به ۳۰ هزار تا رساندم.

می‌پرسم واکنش مردم طی این سال‌ها چگونه بوده است؟ چشمهایش برق می‌زند و می‌گوید: مردم به قدری انرژی مثبت دادند که پارسال ۱۲۰ هزار تا لاله کاشتم، کار سختی بود، فضای عمومی باغچه است و باید نور را کنترل کنیم و چند نفر مشغول به کار شدند اما انرژی مردم برایم کارساز بود.

پارسال حدود ۱۵۰ هزار نفر برای بازدید آمدند و برای مادرم دعا خواندند و کلی انرژی به من دادند، از پارسال نیتم تغییر کرد و شد لاله برای مادران سرزمینم، یعنی این لاله‌ها را برای همه مادران ایران زمین می‌کارم نه فقط مادر خودم، امسال ۲۰۰ هزار لاله کاشتیم که واکنش مردم واقعا زیباست، مردم خیلی محبت دارند.

امسال از نظر فیزیکی دو برابر پارسال گل کاشتیم، ۵۰ کامیون خاک برداری کردیم و ۳۰ کامیون خاک نو آوردیم، حدود ۵ هزار متر نوار آبیاری و ۸۰ تا پروژکتور و ۱۰۰ تا ستون کار گذاشته‌ایم، از مهر پارسال کار شروع شروع شده و ۷ نفر هم از مهر تا اردیبهشت در این پروژه استخدام شدند و شبانه روز کار می‌کنند.

می پرسم: چرا لاله را انتخاب کردید؟ می گوید: لاله‌ها به من انرژی می‌دهند، لاله نماد عشق، پاکی و زیبایی است، ما گلی را می‌خواستیم که در سرمای زمستان بماند و آسیب نبیند و لاله بهترین گزینه بود. لاله‌ها را آذر می‌کاریم و از اوایل فروردین گل‌ها شروع می‌شوند و تا حدود ۲۵ فروردین هم هستند.

می‌گویم باز هم برایم از واکنش مردم بگویید. می‌گوید: بسیار پر محبت، مردم لاله‌ها را که می‌بینند برای مادرم صلوات می‌فرستند، فاتحه می‌خوانند و کلی انرژی برای ادامه کار می‌دهند، بچه‌ها هم برایم یادداشت می‌نویسند، یادداشت‌هایی که بعضی‌هایشان واقعا زیبا و دلنشین است.

مثلا امروز یک آقایی آمد و گفت: تابلویی که زدید ۶۰ گونه لاله با ۶۰ رنگ مختلف یک غلط املایی بزرگ دارد، باید می‌نوشتید ۶۱ گونه لاله که گونه ۶۰ و یکم خودتی که از همه لاله‌هایت خوشرنگ‌تری. یا یک خانمی هست که مدتی خانه نشین شده بود و حالش خوب نبود به اسرار دوستش برای دیدن لاله‌ها می‌آید، لاله‌ها را که می‌بیند حالش خیلی بهتر می‌شود به طوری که هر روز عصر می‌آید اینجا.

اینجا توریست‌های خارجی هم زیاد می‌آیند، آنها هم خیلی لطف و محبت دارند.

از هزینه‌ها می‌پرسم، می‌گوید، اما می‌خواهد که منتشر نشود.

تاکید می‌کند که نباید بنشینیم که شهرداری یا دولت شهرمان را قشنگ کنند، آنها وظایف خود را انجام می‌دهند، باید هر کدام از ما هم در حد خودمان کاری برای شهرمان انجام دهیم، حتی با گذاشتن یک گلدان پشت پنجره اتاقمان.

مردم صدایش می‌کنند، گویا مخفی گاهمان لو رفته است، عذر خواهی می‌کند و به جمع مردم می‌رود.

پیاده رو طی همین چند دقیقه شلوغ‌تر شده است، هر کسی به نوعی لذت می‌برد، مردم عکس سلفی می‌گیرند، کنار هم می‌ایستند و از رنگ‌های جذاب لاله‌های می‌گویند، با هم عکس می‌گیرند و خلاصه ساعاتی را جدای از تمام مشغله‌های زندگی در پیاده‌روی این خیابان به شادی سرمی‌کنند.

خانمی می‌گوید: چندسال است که به امید لاله‌ها به این خیابان می‌آیم، انرژی خاصی دارند این گل‌ها.

توریست‌های فیلیپینی هم از زیبایی لاله‌ها می‌گویند در کنار لاله‌ها عکسی به یادگار می‌گیرند، کمی آن‌ طرف‌تر هم پیرمردی می‌گوید: تمام اهل محل محافظ این لاله‌ها هستند.

شمارش قدم‌هایم که به ۴۰۰ می‌رسد، لاله‌ها تمام می‌شوند، لاله‌هایی که به عشق مادران این سرزمین روئیده‌ و جانی تازه به این شهر پرهیاهو بخشیده‌اند.

***فاطمه بلوچی‌پور

انتهای پیام/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *